حقایقی نو درباره نیروی کار در دوره هخامنشیان | زنان کار کننده پیشرفت می گرفتند

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از میراث آریا، چهارمین جنین گِل نوشته های باروی تخت جمشید شامل ۱۷۸۳ لوح هخامنشی از موسسه شرق شناسی آمریکا با ردیابی های وزارت میراث فرهنگی،  صنایع دستی و گردشگری با باهم اتحاد کردن معاونت حقوقی ریاست جمهوری ۸ مهربانی سال جاری پس از ۸۴ سال به ناحیه بازگردانده شد.

از این تعداد ۱۱۰ لوح در موزه ملی ایران به عرضه گذاشته شد. پژوهش ادا شده بر روی تعدادی از این الواح جزئیات شگفت انگیزی درباره کارگران دوره هخامنشی را در اصالت ما قرار می دهد.

جدا از سطوح عالی پارسیان سلطنتی و اشرافی، قدری به نیروی فرمان و مدخل اقتصاد مربوط می شد. هزاران کارگر وابسته بوسیله این طبیعت با موضع ها و جایگاه های مختلف درون پارسه هخامنشی درون قالب دسته هایی متشکل از چند نفر تا چندصد نفر کار می کردند. بسیاری از این کارگران از مناطقی دور شبیه مصر یا سواحل آناتولی آمده بودند. جزئیات شگفت انگیز درباره کارگران

پژوهش ها و گزارش ها از جزئیات شگفت انگیزی درباره کارگران گرداگرد هخامنشی حکایت دارد. این جزئیات در برخی مواقع نام زنانی را شامل می شود که دوشیزه خواه پسری به دنیا آورده اند و به عنوان کارمزد جیره های اضافه دریافت کرده اند.

کارگران در زمان عیلامی «کورتش» نامیده می شدند. کورتش واژه ای برگرفته از grda- در فارسی باستان به معنای خدمتکار بناء / خدمتکار است. این کلمه در زمان الواح سریر جمشید به طبقه ای از کارگران وابسته رمز داشت. این کارگران نه بَرده بودند و خیر به معنای واقعی کلمه آزاد به احصائیه می رفتند. معیشت آنها بوسیله نهادهای دولتی سلطنتی وابسته حیات. در پارسه معمولا حقوقی معادل دوسوم به این کارگران پرداخت می شد و گرایش می رفت که منابع درآمد بیشتر را از جاهای دیگر پیدا کنند.

پاداش های گاه و بی گاه درون قالب دانه غلات به کورتش ها علامت می دهد که آنها حدس دارد صاحب زمین های کوچکی بودند که می توانستند غذای مورد کاربرد خویشتن را داخل آن زمین ها کشت دهند. برخی سیاهه های جیره، میان کورتش و بردگان واقعی نفاق قائل شده است. هرچند بردگان در اقتصاد تخت جمشید به ندرت دیده می شوند، اما تو بایگانی به آنها اشاره شده و برضد کارگران کورتش، امکان ابتیاع و بیع دستگیر ها حیات داشت.

اغلب مفید که در دایره اداری سریر جمشید تمهید دیده می شد، نیاز به نیروی فرمان فراوان داشت تا به استخراج و پرداخت سنگ، احداث و نگهداری راه ها و کانال های آبیاری، تهیه آرد، شخم زدن مزارع و … بپردازند.

مقامات هخامنشی در پارس و سایر مناطق بوسیله طور پیوسته بوسیله دنبال کارگران به ویژه کارگران کاردان بودند و گاهی رفتار بوسیله استخدام کارگر از نقاط دوردست می کردند. به همین دلیل است که الواح برج اغلب از کارگران بلخی، مصری، لودیایی، بابلی و … نام می برند. میل بوسیله تنخواه گذاری کلان در استخدام گروه های بزرگ کارگران از نقاط دوردست شاهنشاهی، تأکیدی کنار نیاز بوسیله نیروی کار در تخت جمشید است.

نیروی فرمان در شاهنشاهی هخامنشی هم بیانگر واقعیت یک پادشاهی با مردمان، فرهنگ ها و زبان های بسیار بوده و اندوه بیانگر آرمان گردآوری همه پیرو ها تحت لوای یک حاکمیت واحد بوده است.

متون بارو میان کارگران مرد، زن، پسر و دوشیزه تمایز قائل شده و با توجه به مقتضای سن کودکان، خواربار های مختلفی بوسیله آنها تحویل داده می شد. بزرگسالان اگر تسلط خاصی داشتند یا نقش رهبری را عهده دار بودند، خواربار ای بیشتر از مدل معمول قبض می کردند. جایگاه زنان مفید

رله زنان کارگر نیز در گرداگرد هخامنشیان موضوعی متناسب توجه است. زنان می توانستند سرپرست یک دسته کاری باشند یا در گروه های مختلط، سهمیه ای متجاوز از مردان دریافت کنند. این موضوع به احتمال زیاد بوسیله این معنا حیات که فدایی کارها تو حیطه تخصصی زنان قلمداد می شد.

زنان داخل این حوزه های تخصصی می توانستند خلاصی و رله مشخصی تصرف کنند. نساجی و تولید منسوجات از نمایان ترین حیطه هایی است که زنان می توانستند در آنها نقش سرپرستی و رهبری را بر عهده بگیرند. به این ترتیب فدایی اوقات زنان از حالت گمنامی که بوسیله طور معمول مختص نیروی امر ساده تو عهد باستان است، بیرون می آمدند. تذکر این نکته تیمار جالب است که هخامنشیان برای مادران به ازای هر فرزندی که بوسیله گیتی می آوردند، جیره ای افزودن تو دیدن می گرفتند.

مقدر شدن مبصر تولید در اقتصاد سریر جمشید بخاطر جیره های معیشتی کاربرد نمی شد. کارگران به ندرت ماکیان دریافت می کردند. جیره های دشت نیز زیاد نادر بود. بوسیله نظر می رسد که این کالاها برای دیوان سلطنتی پیاده شدن گذاشته می شد و به همین دلیل تا کمیت زیادی از حوزه دیدن پژوهشگران خارج مانده است.